التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٤٨٠

اعراب

و ذو النون را ، آن‌گاه كه خشمناك برفت و پنداشت كه هرگز بر او تنگ نمىگيريم و در تاريكى ندا داد : هيچ خدايى جز تو نيست . تو منزه هستى و من از ستمكاران هستم . ( 87 )

دعايش را مستجاب كرديم و او را از اندوه رهانيديم و مؤمنان را اين‌چنين مىرهانيم . ( 88 )

و زكريّا را ياد كن ، آن‌گاه كه پروردگارش را ندا داد : اى پروردگار من ! مرا تنها وامگذار و تو بهترين وارثانى . ( 89 )

دعايش را مستجاب كرديم و به او يحيى را بخشيديم و زنش را برايش شايسته گردانيديم ؛ اينان در كارهاى نيك شتاب مىكردند و با بيم و اميد ما را مىخواندند و در برابر ما خاشع بودند . ( 90 )

و آن زن را ياد كن كه شرمگاه خود را نگاه داشت و ما از روح خود در او دميديم و او و فرزندش را براى جهانيان عبرتى گردانيديم . ( 91 )

واژگان

واژگان

الضّر : به ضم به‌معناى زيان رسيدن در جان ؛ نظير بيمارى و امثال آن و به فتح ، زيان در هرچيزى .

الكفل : بهره .

النّون : ماهى .

لن نقدر عليه : بر او سخت نمىگيريم .

اعراب

اعراب

مصدر مؤوّل « أَنِّي مَسَّنِيَ » مجرور است به باى محذوف . « رحمة » و « ذكرى » مفعول من اجله است براى « آتيناه » . و « إسماعيل » و مابعدش عطف است بر « أيوب » .

« كلّ » مبتدا ، « مِنَ الصَّالِحِينَ » خبر آن . « مغاضبا » حال است از ضمير « ذهب » . أن لا إله إلّا أنت . « أن » به معناى أى مفسره براى بيان نوع ندا . « فردا » حال است . « رَغَباً وَ رَهَباً » مفعول من اجله است براى « يدعوننا » .