التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٢٤٩

اعراب

باز هم راه را پى گرفت . ( 89 )

تا به مكان برآمدن آفتاب رسيد . ديد بر قومى طلوع مىكند كه غير از پرتو آن برايشان هيچ پوششى قرار نداده‌ايم . ( 90 )

چنين بود و ما بر احوال او احاطه داريم . ( 91 )

واژگان

واژگان

الذكر : خبر .

مكّنا له : براى او نيرو و سلطنت قرار داديم .

آتيناه من كل شىء سببا : براى او اسبابى را كه وى را به خواسته‌اش مىرساند ، آماده كرديم .

مغرب الشمس : جايى كه در منتهى اليه نگاه چشم ، خورشيد در آن‌جا غروب مىكند ، يعنى مغرب .

الحمأ : گل سياه .

عين حمئه : چشمه‌اى كه گل سياه دارد .

نكرا : زشت .

مطلع الشمس : جايى كه در ديد چشم ، خورشيد در آن طلوع مىكند ، يعنى مشرق .

اعراب

اعراب

« حمئة » صفت است براى « عين » ، بنابراين‌كه مضاف حذف شده است : ذات حمأ .

مصدر برگرفته از « أَنْ تُعَذِّبَ » مبتدا و خبرش محذوف مىباشد و همانند آن است :

أن تتّخذ و در تقدير چنين مىباشد : أمّا التعذيب واقع منك و أمّا اتخاذ الأمر الحسن واقع منك . « جَزاءً الْحُسْنى » به رفع جزاء و بدون تنوين خوانده شده است . بنابراين ، « جزاء » مبتداى مؤخر و « الحسنى » مجرور به اضافه و « له » خبر مقدم مىباشد . نيز به نصب « جزاء » با تنوين خوانده شده است . بنابراين ، « الحسنى » مبتدا و « له » خبر است و