التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٢٠٧

اعراب

المنقلب : برگشتن .

الحسبان : تير و در اين‌جا مراد آفتى است نابودكننده .

الصعيد : روى زمين .

زلق : چيزى كه گام‌ها بر روى آن مىلغزد و ثابت نمىماند .

غورا : فرورفت در زمين .

أحيط بثمره : كنايه از نابود شدن .

يقلّب كفّيه : كنايه از پشيمانى .

خاوية : خالى ، يا فروريخته .

العروش : جمع عرش ، يعنى سقف و در اين‌جا مراد آن است كه تاك‌ها بر زمين افتاده‌اند .

العقبى : سرنوشت ، سرانجام .

اعراب

اعراب

« رجلين » ، بر حذف مضاف است ؛ يعنى قصة رجلين . « قصّة » ، مفعول اوّل براى « اضرب » است و « مثلا » مفعول دوم . ضمير « لهم » به مشركان برمىگردد . « كلتا » مبتداست و جملهء « آتت » خبر آن . ضمير « آتت » به‌سبب رعايت لفظ « كلتا » مفرد آورده شده و نيز جايز است ضميرى كه به « كلتا » بازمىگردد . به‌صورت تثنيه خوانده شود به اعتبار معنا . ضمير « لَمْ تَظْلِمْ » نيز همانند « آتت » مفرد آمده است . « شيئا » مفعول « تظلم » است . « خلالهما » ظرف است ؛ زيرا به معناى وسط و يا بين است و منصوب به « فجّرنا » مىباشد . « مالا » تميز مىباشد و همانند آن است : « نفرا » و « منقلبا » . و لكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي در اصل ، لكن أنا هو اللّه ربّى بوده است . « أنا » مبتداى اوّل و « هو » مبتداى دوم و « اللّه » مبتداى سوم است . « ربّى » خبر براى مبتداى سوم است و آن با خبرش خبر مبتداى دوم و آن با خبرش خبر مبتداى اوّل است . « لو لا » به معناى هلّا مىباشد .