سيرة الأئمة ( سيره معصومان ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١١
اخبار مربوط به على در ماجراى فرزندان حنفيه در سال يازدهم
عذاب تيزترى .
پس امير المؤمنين به او فرمود : واى بر تو . نه بلكه بر دشمنت باد اى دختر مرد برگزيده و اى دنبالهء نبوت . اين‌همه خشم و تنفر روا مدار من نه هرگز از آيينم برگشته‌ام و نه از تواناييم كاسته شده است . اگر تو در پى روزى هستى بدان‌كه رزق هركس ضمانت شده و كفيل تو مورد اطمينان است و براى تو چيزى برتر از آنچه از تو بازداشته‌اند به حساب نمىآورم .
پس خداى را بر خود كافى بدان . فاطمه گفت : خدا برايم بس است و سكوت كرد . اين ملامت و نكوهش از طرف زهرا به على با عصمت على يا زهرا و بلندمرتبگى آنان منافات ندارد . بلكه مقصود از گفتن اين عبارات چيزى به جز مبالغه در انكار و اظهار مصيبتهايى كه به فاطمه رسيده نيست . و مانند وقتى است كه چون موسى با خشم و اندوه به سوى قومش بازگشت و الواح را بر زمين افكند و سر برادر شريك رسالتش را گرفت و به سوى خود كشيد .
در جلد اول بيان كرديم كه ابو بكر و عمر از فاطمه اجازه خواستند تا نزد او بروند و رضايت او را به دست آورند . اما فاطمه به ايشان اذن نداد . پس آن دو نزد على آمدند و در اين باره با او سخن گفتند . على نيز آنان را بر بالين زهرا برد كه همان ماجرايى كه در جلد اول گفتيم در ميان آنها واقع شد .
اخبار مربوط به على در ماجراى فرزندان حنفيه در سال يازدهم
اخبار مربوط به على در ماجراى فرزندان حنفيه در سال يازدهم
آن حضرت با خوله حنفيه از كنيزكان بنى حنيفه ازدواج كرد و ثمرهء اين ازدواج محمد حنفيه بود ، برخى با استدلال به اين مطلب خواسته‌اند بگويند كه على به امامت ابو بكر رضايت داشته است اما عدهء ديگرى اين سخن را مردود دانسته‌اند . و اين نكته با احوال و اخبار آن حضرت بستگى پيدا مىكند . شريف مرتضى در كتاب شافى مىگويد : ناقلان روايت مىكنند : ابو بكر به سپاهى كه براى مقابله به مرتدان روانه كرد سفارش كرد كه اذان دهند و نماز اقامه كنند و اگر آن قوم به اذان ايشان اذان گفتند و اقامهء نماز كردند دست از ايشان باز دارند و گرنه بر آنان حمله برند . شريف مرتضى گويد : ماجراى مالك بن نويره يربوعى در نزد ناقلانى كه اهل تأمل باشند ، معروف است . مالك از طرف رسول خدا به عنوان متصدى اخذ صدقات از قوم خود يعنى بنى يربوع تعيين شده بود . چون وى خبر وفات پيامبر را شنيد دست از گرفتن زكات بازداشت و به قوم خود گفت : منتظر باشيد تا جانشينى براى پيامبر معين شود و بنگريم كه فرمان او چيست . وى در اشعار خود نيز به اين مطلب تصريح كرده است :