هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧

الاخوّة و الصّديق و الرّفيق و المصاحبة

257 - لا خير في صديق ضنين ( ظنين ) 10711 .

258 - لا يكون الصّديق صديقا حتّى يحفظ أخاه في غيبته و نكبته و وفاته 10821 .

259 - لا تقطع صديقا و إن كفر 10196 .

260 - لا تثق بالصّديق قبل الخبرة 10257 .

261 - لا تعدّنّ صديقا من لا يواسي بماله 10276 .

262 - لا تأمن صديقك حتّى تختبره و كن من عدوّك على أشدّ الحذر 10301 .

263 - من أحسن مصاحبة الإخوان استدام منهم الوصلة 8714 .

264 - من بصّرك عيبك و حفظك في غيبك فهو الصّديق 257 - خيرى در دوست متّهم يا بخيل نيست .

258 - دوست دوست نخواهد بود ، تا آنكه برادر خود را در غياب و در رنج و سختى ، و وفات او نگهدارى كند .

259 - از هيچ دوستى مبر هر چند كه كفران ( حق دوستى ) كند .

260 - بر دوست پيش از آزمايش اعتماد مكن ( زيرا ممكن است منافق باشد ) .

261 - هرگز دوست مشمار كسى را كه به مال خود مواسات نمى كند ( و ديگران را در مالش سهيم نمى پندارد ) .

262 - دوست خود را امين مدان تا آنكه او را آزمايش كنى و از دشمنت سخت بر حذر باش ( يعنى در باره او شديدا احتياط كن ) .

263 - هر كه مصاحبت و رفاقت برادران را نيكو نمايد ، پيوند با آنها را پاينده دارد .

264 - هر كه تو را به عيبت بينا گرداند ، و در غيابت حفظ كند ، پس او دوست