هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢١

الشّكر و الشاكر

93 - من كثر شكره كثر خيره 9105 .

94 - من قلّ شكره زال خيره 9106 .

95 - من أوتي نعمة فقد استعبد بها حتّى يعتقه القيام بشكرها 9114 .

96 - من شكر اللّه سبحانه وجب عليه شكرتان ، إذ وفقّه لشكره و هو شكر الشّكر 9119 .

97 - من شكر إليك معروفك ( غيرك ) فقد سألك 9139 .

98 - من لم يشكر النّعمة منع الزّيادة 9169 .

99 - ما حصّنت النّعم به مثل الشّكر 9500 . جارى سازد و يا آنكه آن حضرت مى خواهد كمال محبت الهى را به ما بفهماند به اين معنى ، كسى كه مى خواهد شكر نعمت ها كند هنوز به زبان نياورده و در خاطر خطور داده خدا نعمت او را زياد خواهد نمود نه آنكه براى شكر دو مرحله باشد ) .

93 - هر كه شكرش بسيار باشد خيرش ( و مالش ) بسيار باشد .

94 - هر كه شكرش كم باشد خيرش زائل و بر طرف گردد .

95 - هر كه نعمتى داده شود پس در حقيقت بسبب آن بنده شود تا او را ايستادگى به شكر آن آزاد سازد .

96 - هر كه شكر خداى سبحان كند بر او شكر دوم واجب است زيرا كه او را براى شكرش توفيق داده و آن شكر شكر است .

( آرى -

از دست و زبان كه برآيد * كز عهدهء شكرش بدر آيد

) . 97 - هر كه احسان تو را شكر نمايد پس در حقيقت از تو سؤال كرده . ( و از تو توقع احسان دارد ) .

98 - هر كه نعمتى را شكر نكند از زيادتى منع شود ( چه شكر و سپاس نسبت به خدا باشد و يا نسبت به خلق ) .

99 - نعمتها به چيزى مانند شكر محكم نگه داشته نخواهد شد .