هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٨
الشّكر و الشاكر
69 - قلّة الشّكر تزهّد في اصطناع المعروف 6746 .
70 - قيّدوا قوادم النّعم بالشّكر ، فما كلّ شارد بمردود 6816 .
71 - كفى بالشّكر زيادة 7044 .
72 - كافل المزيد الشّكر 7247 .
73 - ليكن الشّكر شاغلا لك على معافاتك ممّا ابتلي به غيرك 7372 .
74 - لن يقدر أحد أن يحصّن النّعم به مثل شكرها 7435 .
75 - لو لم يتواعد اللّه سبحانه لوجب أن لا يعصى شكرا لنعمته 7593 .
76 - من شكر استحقّ الزّيادة 7748 . 69 - كمى شكر ( و تشكر از احسان كننده او را ) در احسان كردن بى رغبت مى گرداند . ( يعنى كمتر احسان كند ) .
70 - آمده‌هاى نعمت ها را به وسيلهء شكر در بند كشيد ، زيرا هر گريخته بازگشته نيست ( يعنى بار ديگر بر نمى گردد ) .
71 - براى شكر كفايت مىكند زيادتى نعمت .
72 - ضامن زيادتى شكر است .
73 - بايد شكر بر عافيتت تو را از آنچه غير تو به آن مبتلا گرديده مشغول سازد .
( يعنى بايد پيوسته شاكر عافيت باشى ) .
74 - هرگز احدى توانائى اين را ندارد كه نعمت ها را نگهدارى كند به مثل شكر آنها . ( يعنى شكر است كه آنها را پاينده دارد ) .
75 - اگر خداى سبحان وعدهء عذاب نمى داد ( كه در مقابل نافرمانى عقاب مى كنم ) هر آينه واجب بود كه عصيان نشود ، از جهت شكر نعمت او . ( يعنى نعمتهاى پروردگار ما را كفايت مىكند كه پيوسته او را اطاعت كرده گر چه براى خدا جهنم و عقابى متصور نمى شد ) .
76 - هر كه شكر نمايد مستحق زياده شود .