هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٢

الشّكر و الشاكر

20 - لا يحوز الشّكر إلّا من بذل ماله 10750 .

21 - إنّ للهّ تعالى في كلّ نعمة حقّا من الشّكر ، فمن أداّه زاده منها ، و من قصّر عنه خاطر بزوال نعمته 3580 .

22 - إنّ العبد بين نعمة و ذنب لا يصلحهما إلّا الاستغفار و الشّكر 3647 .

23 - الشّكر زيادة 33 .

24 - الشّكر مفروض 134 .

25 - الشّكر مغنم 225 .

26 - الشّكر يدرّ ( بذر ) النّعم 385 . است در نعمت هاى او . ( يعنى شكر گذار نعمتهاى خدا محبوبترين و كفران كنندهء نعمت ها مبغوض ترين مردم است نزد خدا ) .

20 - شكر را فراهم نسازد مگر كسى كه بذل مال خود كند .

21 - براستى كه براى خداى متعال در هر نعمتى حقّى است از شكر ، پس هر كه آن را بجا آورد خداوند زياده گرداند آن را ، و كسى كه تقصير نمايد و شكر نعمت نكند خود را به مخاطرهء زوال نعمت قرار داده است .

22 - براستى كه بنده ميان نعمت و گناهى است كه اصلاح نمى نمايد آن را مگر استغفار و شكر . ( يعنى از دو حال خارج نيست ، يا گنهكار است كه بايد طلب آمرزش كند ، و يا فرمانبردار بوده كه بايد شكر گذار باشد ) .

23 - شكر نعمت سبب افزونى است .

24 - شكر واجب است . ( يعنى بر انسان لازم است در مقابل صاحب نعمت كارى كند از قول و عمل و ثناء و دعاء و محبت و حسن اعتقاد كه جبران احسان شود ) .

25 - شكر نعمت غنيمت است .

26 - شكر نعمت ها را بسيار مى گرداند . ( يا شكر تخم نعمتهاست ) .