هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤

الاخوّة و الصّديق و الرّفيق و المصاحبة

170 - من لم يتعاهد موادده فقد ضيّع الصّديق 8550 .

171 - من استقصى على صديقه انقطعت مودتّه 8582 .

172 - من استخفّ بمواليه استثقل وطأة معاديه 8676 .

173 - على التّواخي في اللّه تخلص المحبّة 6191 .

174 - عند نزول الشّدائد يجرّب حفاظ الإخوان 6205 .

175 - عند زوال القدرة يتبيّن الصّديق من العدوّ 6214 .

176 - عجبت لمن يرغب في التّكثّر من الأصحاب كيف لا يصحب العلماء الألبّاء الأتقياء الّذين يغنم فضائلهم و تهديه علومهم و تزينّه صحبتهم 6277 . 170 - هر كه دوست دارنده خود را تفقد ( و جستجوى حالش را ) ننمايد در حقيقت دوست را ضايع نموده است .

171 - هر كه بر دوست خود خرده‌گيرى كند دوستيش بريده شود .

172 - هر كه دوستانش را سبك شمارد لگد مال و پايمال كردن دشمنان خود را سنگين و گران گرداند ( يعنى نتواند دشمن را پايمال كند و آن را دشوار داند چون بى يار است ) .

173 - با برادرى در راه خدا دوستى خالص خواهد ماند .

174 - در نزد فرود آمدن سختى ها نگاهدارى برادران آزمايش مى گردد ( يعنى ثابت بودن برادرى و سستى و ادامه دوستى در روز تنگ معلوم مى گردد ) .

175 - در هنگام زوال قدرت دوست از دشمن تشخيص داده مىشود .

176 - عجب دارم از كسى كه در بسيارى ياران و مصاحبان رغبت دارد چگونه با علماء عاقل با تقوا كسانى كه از فضائل آنها سود مى برد و علومشان او را رهبرى مىكند و صحبت و همراهى آنها او را زينت مى بخشد مصاحبت و رفاقت نمى نمايد .