هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٠

السفّيه و السفهاء

السفّيه و السفهاء

السفيه و السفهاء

1 - أعيى ما يكون الحكيم إذا خاطب سفيها 3194 .

2 - أسفه السّفهاء المتبجّح بفحش الكلام 3199 .

3 - من داخل السّفهاء حقّر 7875 .

4 - من عذل سفيها فقد عرّض للسّبّ نفسه 9170 .

5 - ترك جواب السفّيه أبلغ جوابه 4498 .

6 - لا يعرف السفّيه حقّ الحليم 10736 .

7 - لا يقوّم السفّيه إلّا مرّ الكلام 10817 .

8 - مقارنة السّفهاء تفسد الخلق 97072 . ابله 1 - عاجزترين حالات حكيم وقتى است كه با نادان ( و كم عقل ) سخن گويد .

2 - نادان ترين نادانها و يا كم عقل ترين كم عقلان كسى است كه به سخن فحش شاداب است .

3 - هر كه در ميان كم عقلان داخل شود تحقير شود . ( و مردم او را كوچك به حساب آرند ) .

4 - هر كه ( كم عقل و يا ) نادانى را ملامت كند در حقيقت نفس خود را در معرض سبّ و دشنام در آورده است .

5 - ترك جواب كم عقل رساتر جواب اوست ، چون قابليت جواب را ندارد .

6 - سفيه ( كم عقل و كم حلم و نادان ) حق بردبار را نمى شناسد .

7 - راست نمى گرداند سفيه را مگر تلخى سخن ( يعنى زبان خوش او را راست نگرداند ) .

8 - نزديكى ( و همنشينى ) با سبك عقلان خلق و خوى را فاسد مى نمايد .