هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩

الاخوّة و الصّديق و الرّفيق و المصاحبة

كأنّك له عبد ، و كأنهّ ذو نعمة عليك ، و إيّاك أن تضع ذلك في غير موضعه ، أو تفعله مع غير أهله 2452 .

137 - امحض أخاك النّصيحة حسنة كانت أو ( أم ) قبيحة 2441 .

138 - احمل نفسك عند شدّة أخيك على اللّين ، و عند قطيعته على الوصل ، و عند جموده على البذل ، و كن للّذي يبدو منه حمولا و له وصولا 2450 .

139 - اختر من كلّ شيء جديده ، و من الإخوان أقدمهم 2462 .

140 - اجتنب مصاحبة الكذّاب ، فإن اضطررت إليه فلا تصدقّه ، و لا تعلمه أنّك تكذبّه ، فإنهّ ينتقل عن ودّك و لا ينتقل عن طبعه 2416 . وقت گناهش بر معذور داشتن وادار كن ، به طورى كه گويا تو براى او بنده ، و او بر تو صاحب نعمتى است ، و بر حذر باش از اين كه اين طريقه را در غير جايش ، يا آن را با غير اهلش انجام دهى .

« عن المرء لا تسأل و سل عن قرينه * فكلّ قرين بالمقارن تقتدي »

تو اول بگو با كيان زيستى * پس آنگه بگويم كه تو كيستى

137 - خالصانه برادر خود را نصيحت كن خواه نيكو باشد آن نصيحت و خواه زشت ( يعنى چه با لطف و مهربانى و چه با درشتى و تعدّى گفته شود ) .

138 - نفس خود را در وقت سختى و درشتى برادرت بر نرمى و مهربانى ، و در نزد بريدنش بر وصل و پيوند ، و در زمان خشكى و بخل او بر بذل و بخشش وادار نما ، و براى آنچه از او از بد سلوكى آشكار مى گردد تحمل كننده ، و پيوند كننده باش .

139 - از هر چيزى تازه‌اش را ، و از برادران قديمى تر آنان را اختيار نما .

140 - از رفاقت و همراهى بسيار دروغگو دورى نما ، و اگر از همراهى با آن مضطر شدى او را تصديق مكن ، و اعلام مكن او را كه تو تكذيب او ميكنى ، زيرا او