هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٠

الرّضا و الراضي

26 - ما قضى اللّه سبحانه على عبد قضاء فرضي به إلّا كانت الخيرة له فيه 9669 .

27 - ما دفع اللّه سبحانه عن المؤمن شيئا من بلاء الدّنيا و عذاب الآخرة إلّا برضاه بقضائه ، و حسن صبره على بلائه 9671 .

28 - نعم قرين الإيمان الرّضا 9901 .

29 - نعم الطّارد للهمّ الرّضا بالقضاء 9909 .

30 - نال الغنى من رضي بالقضاء 9950 .

31 - لا إسلام كالرّضا 10487 .

32 - لا يذهب الفاقة مثل الرّضا ، و القنوع 10889 .

33 - ينبغي لمن رضي بقضاء اللّه سبحانه أن يتوكّل عليه 10936 . صحت باشد يا بيمارى فقر باشد يا توانگرى و . . . ) .

26 - خداى سبحان بر بنده‌اى قضائى را حكم نكرده كه به آن خوشنود باشد جز آنكه براى او در آن خير باشد .

27 - خداوند سبحان از مؤمن چيزى را از بلاء دنيا و عذاب آخرت دفع نخواهد نمود مگر به سبب خوشنودى او به قضاء و قدر الهى و نيكويى شكيبائيش بر بلاء او 28 - خوب همراهى است براى ايمان خوشنودى ( به تقديرات ) .

29 - خوب دور كننده‌ايست براى اندوه خوشنود بودن به قضاء ( و تقديرات الهى ) .

30 - به توانگرى رسيده است كسى كه به قضاء ( الهى ) خوشنود گرديده است .

31 - هيچ اسلامى مانند خوشنودى ( به بهره و نصيب ) نيست .

32 - فاقه و درويشى را چيزى مثل خوشنودى ( به تقديرات الهى ) و رضايت به بهره و نصيب بر طرف نخواهد كرد .

33 - براى كسى كه به قضاء ( و قدر ) خداى سبحان راضى شده سزاوار اين است