هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٣

الذكر و المذكّر

51 - من ذكر اللّه سبحانه أحيى اللّه قلبه و نوّر عقله و لبهّ 8876 .

52 - من كثر ذكره استنار لبهّ 9123 .

53 - مداومة الذّكر خلصان الأولياء 9757 .

54 - مداومة الذّكر قوت الأرواح ، و مفتاح الصّلاح 9832 .

55 - لا تذكر اللّه سبحانه ساهيا ، و لا تنسه لاهيا ، و اذكره كاملا ، يوافق فيه قلبك لسانك ، و يطابق إضمارك إعلانك ، و لن تذكره حقيقة الذّكر حتّى تنسى نفسك في ذكرك ، و تفقدها في أمرك 10359 .

56 - لا هداية كالذّكر 10460 .

57 - ذاكر اللّه سبحانه مجالسه 5159 . 51 - هر كه خدا را ياد نمايد خداوند دلش را زنده كرده ، و عقل و خردش را نورانى گرداند .

52 - هر كه ذكرش ( در دل و در زبان ) بسيار باشد عقلش نورانى گردد .

53 - مداومت ذكر ( و پيوسته متذكر خدا و قيامت بودن نتيجه و نشانهء ) خالص بودن دوستان ( الهى ) است .

54 - مداومت ذكر قوت و غذاى جانها و كليد صلاح ( و شايستگى حال ) است .

55 - ذكر خداى سبحان مكن در حالت غفلت ، و او را فراموش منما در حالت بازى ( كه به بازى مشغول شوى ) و او را بطور كامل بگونه‌اى كه دل تو زبانت را موافق بوده ، و نهان تو آشكارت را مطابق باشد ، ذكر كن و او را به حقيقت ذكر ذكر نخواهى كرد تا آنكه نفس خود را در ذكرت فراموش كرده ، و نيابى آن را در كار خود . ( يعنى در آن حال از نفس غافل باشى ) .

56 - هيچ هدايتى مانند ذكر نيست ( كه آدمى را به خدا رسانده و راهنمايى مىكند ) .

57 - ياد كننده خداى سبحان همنشين اوست .