هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٨

الذكر و المذكّر

8 - اشحن الخلوة بالذّكر ، و اصحب النّعم بالشّكر 2374 .

9 - أفيضوا في ذكر اللّه ، فإنهّ أحسن الذّكر 2512 .

10 - استديموا الذّكر ، فإنهّ ينير القلب ، و هو أفضل العبادة 2536 .

11 - أحقّ من ذكرت ، من لا ينساك 3070 .

12 - اذكروا مفرّق الجماعات ، و مباعد الأمنيّات ، و مدني المنيّات ، و المؤذن بالبين و الشّتات 2576 .

13 - أصل صلاح القلب اشتغاله بذكر اللّه 3083 .

14 - إنّ اللّه سبحانه جعل الذّكر جلاء القلوب ، تبصر به بعد العشوة ، و تسمع به بعد الوقرة ، و تنقاد به بعد المعاندة 3573 . 8 - خلوت را با ياد خدا پر گردان ، و نعمت ها را با شكر همراه ساز و يا همراه شو .

9 - لبريز شويد در ياد خدا ، زيرا آن بهترين ذكر است .

10 - ذكر خدا را هميشه داريد ، زيرا كه آن دل را نورانى كرده و آن برترين عبادت است ( محتمل است ضمير ( هو ) به قلب نورانى برگردد كه معنا چنين شود كه قلب نورانى كه انسان با عملى آن را نورانى سازد افضل عبادتها گردد ولى معناى اول ظاهر تر است ) .

11 - سزاوارتر كسى كه او را ياد كنى فردى است كه تو را فراموش نكند .

12 - ياد كنيد پراكنده كننده جماعت ها ، و دور كننده آرزوها ، و نزديك كننده مرگ ها ، و اعلام كننده دورى و پراكندگى را . ( يعنى پروردگار قادر توانا را به ياد آوريد كه اوست داراى اين صفات ) .

13 - اصل و ريشه صلاح دل و تباه نشدن آن ، اشتغال آنست به ياد خدا .

14 - براستى كه خداوند سبحان ذكر و ياد خود را جلاء دلها قرار داده ، به سبب آن دلها بعد از اشتباه و مشتبه شدن امور يا تاريكى بينا گشته ، و بعد از كرى يا سنگينى