هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٨

الدنيا

322 - من أحبّ رفعة الدّنيا و الآخرة فليمقت في الدّنيا الرّفعة 8868 .

323 - من تذلّل لأبناء الدّنيا ، تعرّى من لباس التّقوى 8869 .

324 - من قصّر نظره على أبناء الدّنيا ، عمى عن سبيل الهدى 8870 .

325 - من طلب من الدّنيا شيئا ، فاته من الآخرة أكثر ممّا طلب 8895 .

326 - من طلب الدّنيا به عمل الآخرة ، كان أبعد له ممّا طلب 8901 .

327 - من سخت نفسه عن مواهب الدّنيا ، فقد استكمل العقل 8904 .

328 - من ملك من الدّنيا شيئا ، فاته من الآخرة أكثر ممّا ملك 8908 . نمايد .

322 - هر كه رفعت و بلندى دنيا و آخرت را دوست دارد پس بايد رفعت و بلندى در دنيا را دشمن داشته باشد .

323 - هر كه براى فرزندان دنيا فروتنى كند ، از لباس تقوا برهنه گرديده است .

324 - هر كه نگاه خود را بر فرزندان دنيا مقصور سازد ( و ديده بر آنها دوزد ) از راه رسيدن به حق كور گردد .

325 - هر كه چيزى را از دنيا طلب كند ، بيش از آنچه از دنيا طلب نموده از آخرت او فوت شود .

326 - هر كه به سبب عمل آخرت دنيا را طلب كند ( مثل رياء كه منظور از آن نفع دنيوى باشد ) آن عمل دور تر از آنچه طلب كرده است خواهد بود . ( يعنى به آن نخواهد رسيد ) .

327 - هر كه نفسش بخشش هاى دنيا را ترك نمايد ( و به زخارف آن بى اعتنا باشد ) پس على التحقيق عقل را كامل نموده است .

328 - هر كه مالك چيزى از دنيا شود بيش از آنچه مالك گرديده از آخرت او فوت شود ( مراد ثوابهاى اخروى است كه خداوند در مقابل صبر بر فقر به او مرحمت