هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٣

الإحسان و الصنيعة

272 - من أحسن إلى الرّعيّة ، نشر اللّه عليه جناح رحمته و أدخله في مغفرته 8724 .

273 - أعط ما تعطيه معجّلا مهنّأ و إن منعت فليكن في إجمال و إعذار 2444 .

274 - من هان عليه بذل الأموال توجّهت إليه الآمال 8111 .

275 - من أحبّ الذّكر الجميل فليبذل ماله 8572 .

276 - من بذل ماله استرقّ الرّقاب 8639 .

277 - ما شاع الذّكر به مثل البذل 9549 .

278 - البذل مادّة الإمكان 586 .

279 - البذل يكسب الحمد 776 . 272 - هر كه ( و هر حاكم و سلطانى ) به رعيت خود احسان نمايد خداوند بر او بال رحمت خود را پهن كرده و او را در مغفرت خود داخل نمايد .

273 - آنچه را كه مى دهى بشتاب و گوارائى بده و اگر منع مى نمائى پس بايد در نيكوئى و پوزش طلبيدن باشد ( نه با تندى و خشونت و بى اعتنائى ) .

274 - هر كه بر او بذل اموال ( و بخشش آن ) آسان باشد به سوى او اميدها رو آورد .

275 - هر كه نام نيكو و ياد خوب را دوست دارد بايد بذل مال كند .

276 - هر كه مالش را بذل نمايد گردنها را به بندگى در آورد .

277 - ذكر ( و ياد كسى به نيكى ) به چيزى مانند بذل و بخشش شايع نخواهد گرديد .

278 - جود و بخشش سرمايه به منزلت رسيدن است ( يعنى آدمى را بالا برده داراى مقام و منزلت مى نمايد ) .

279 - بذل و بخشش كسب ستايش مىكند .