هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣١

المؤمن

42 - لا يكون المؤمن إلّا حليما ، رحيما 1073 .

43 - ينبغي للمؤمن أن يستحيي إذا اتّصلت له فكرة في غير طاعة 10924 .

44 - ينبغي للمؤمن أن يلزم الطّاعة ، و يلتحف الورع و القناعة 10925 .

45 - يمتحن المؤمن بالبلاء ، كما يمتحن بالنّار الخلاص 11023 .

46 - للمؤمن ثلاث علامات : الصّدق ، و اليقين ، و قصر الأمل 7370 .

47 - لن يلقى المؤمن إلّا قانعا 7408 .

48 - ليس بمؤمن من لم يهتمّ بإصلاح معاده 7531 .

49 - لو ضربت خيشوم المؤمن على أن يبغضني ما أبغضني ، و لو صببت 42 - مؤمن نمى باشد مگر بردبار ، رحم كننده .

43 - براى مؤمن سزاوار چنين است كه حياء كند هرگاه براى او پيوسته شود انديشه‌اى در غير طاعت ( خدا يعنى اگر در معصيت فكرش را به كار برد بايد شرم نمايد ) .

44 - براى مؤمن سزاوار است كه ملازم طاعت شده ، و جامهء پارسائى و قناعت را بپوشد .

45 - مؤمن به بلاء آزمايش مىشود ، چنان كه طلا به آتش آزمايش مىشود ( يعنى در بوته امتحان گذاشته مىشود خالص آن از مغشوش تشخيص داده خواهد شد ) .

46 - براى مؤمن سه نشانه است راستگوئى ، و يقين ، و كوتاهى اميد .

47 - هرگز مؤمن ملاقات نمى شود مگر قانع ( يعنى هميشه خوشنود است ) .

48 - مؤمن نيست كسى كه به اصلاح معادش اهتمام نورزد .

49 - اگر خيشوم ( منتهاى بينى يا بينى ) مؤمن را بزنم كه مرا دشمن دارد مرا دشمن نخواهد داشت ، و اگر تمام دنيا را بر ( كام ) منافق بريزم براى اين كه مرا دوست