هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٤

الآمال و الأماني

89 - من كثر مناه قلّ رضاه 7886 .

90 - من طال أمله ساء عمله 7908 .

91 - من اغترّ بالأمل خدعه 7995 .

92 - من غرتّه الأمانيّ كذبّته الآجال 8112 .

93 - من بلغ غاية أمله فليتوقّع حلول أجله 8288 .

94 - من تبع مناه ، كثر عناؤه 8449 .

95 - من جرى في ميدان أمله ، عثر بأجله 8598 .

96 - من كثر مناه ، كثر عناؤه 8603 .

97 - من أمّل ما لا يمكن ، طال ترقبّه 8696 . مىكند زود رسيده است ) .

89 - هر كه اميدهاى او بسيار باشد خوشنودى او ( نسبت ببهره و نصيب ) كم باشد .

90 - هر كه اميدش طولانى باشد عملش بد باشد ( زيرا كار كرد او در مسير اميد و آرزويش است ) .

91 - هر كه به اميد مغرور گردد او را فريب دهد .

92 - هر كه اميدها او را فريب دهد اجل ها او را تكذيب كند ( يعنى نمى گذارد كه به اميدش رسد پس گويا او را تكذيب نموده است .

93 - هر كه به نهايت اميد خود رسد پس بايد متوقع و منتظر فرارسيدن اجل خود باشد ( خيال نكند پس بر خر مراد سوار است ، نه مرگ اميد را به هم زند ) .

94 - هر كه پيروى آرزوى خود كند رنج و زحمت او بسيار باشد .

95 - هر كه در ميدان اميد خود روان شود ( و در رسيدن به آن كوشش نمايد ) يك بار برو در افتد به وسيله مرگش .

96 - هر كه اميدش بسيار باشد رنج و زحمت او بسيار باشد .

97 - هر كس چيز غير ممكنى را اميد داشته باشد انتظارش به درازا كشد ( يعنى