ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٤

35

بكام تا نرساند مرا لبش چون ناى * نصيحت همه عالم به گوش من بادست

گداى كوى تو از هشت خلد مستغنيست * اسير عشق تو از هر دو عالم آزادست

اگر چه مستى عشقم خراب كرد ولى : * اساس هستى من ز آن خراب ، آبادست

دلا منال ز بيداد و جور يار كه يار : * ترا نصيب همين كرده است و اين دادست

برو فسانه مخوان و فسون مدم ( حافظ ) سلمان : * كزين فسانه و افسون مرا بسى يادست .