ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٣
35
بعض نسخ : آستانه ( بجاى آشيانه ) و از آن جمله حافظ خانلرى و ساير نسخه‌هاى معتبر ( حافظ ق - غ : آشيانهء تست ) .
« . . . اگر در نسخ كهنسال « آستانه » نداشتيم شايد قبول آستانه بجاى « آشيانه » مشكل مىنمود ليكن وقتى كه در نسخه‌اى آستانه ديده مىشود ديگر قبول آشيانه بجاى آن خطاست .
خاصه آنكه مىدانيم بيشتر زيبائى كلام خواجه در تركيب الفاظ و مراعات نظيرها و كنايات و استعارات است .
حافظى كه ما مىشناسيم هرگز در مقابل رواق و منظر ، آشيانه نمىآورد . . . در اين مصراع « آشيانه » صحيح نيست . . . » .
احمد سهيلى خونسارى حافظشناسى ، مجلد سيزدهم ، چاپ اول 1369 [ ه . ش ] تهران شركت انتشاراتى پاژنگ - ص 117 و 118 . ( بكوشش سعيد نياز كرمانى ) .
حافظ ق غ : بلبل صبا . . . براى كلمهء « مفرح ياقوت » ( ص 821 ) [ سطر 12 مجلد دوم كتاب كلك خيال‌انگيز ] چنين اعراب معين كرده‌اند ( تشديد و فتح راء ) در حالى ك مفرح اسم فاعل ، به معنى داروى فرح‌دهنده است و علىهذا به كسر راء خوانده مىشود . « ص 536 مقالات حافظ » نوشتهء دكتر هروى .
در ديوان حافظ به اهتمام علامه قزوينى و دكتر غنى - بعد از غزل رواق منظر چشم - غزلى آورده‌اند كه از حافظ نبوده ، از سلمان ساوجى مىباشد و ما عينا در اينجا نقل مىنمائيم :
برو به كار خود اى واعظ اين چه فريادست * مرا فتاد دل از ره ترا چه افتادست
ميان او كه خدا آفريده است از هيچ * دقيقه‌ايست كه هيچ آفريده نگشادست