ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٢
35
35
35
رواق منظر چشم من آستانهء ( 1 ) تست ( 2 ) * كرم نماى و فرودآ كه خانه خانه تُست
به لطف خال و خط از عارفان ربودى دل * لطيفه‌هاى عجب زير دام و دانه تُست
دلت به وصل گل اى بلبل سحر خوش باد ( 3 ) * كه در چمن همه گلبانگ عاشقانهء تُست
علاج ضعف دل ما به لب حوالت كن * كه آن مفرّح ياقوت ( 4 ) در خزانهء تُست
به تن مقصّرم از دولت ملازمتت * ولى خلاصهء جان خاك آستانهء تُست
من آن نىام كه دهم نقد دل به هر شوخى * درِ خزانه به مهر تو و نشانهء تُست
تو خود چه لعبتى اى شهسوار شيرين كار * كه تو سنى چو فلك رام تازيانهء تُست
چه جاى من كه بلغزد سپهر شعبده‌باز * ازين حيل كه در انبانهء بهانهء تُست
سرود مجلست اكنون فلك به رقص آرد * كه شعر حافظ شيرين سخن ، ترانهء تُست ( 5 ) .