ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٠

34

34

34

خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است * چون كوى دوست هست به صحرا چه حاجت است

جانا به حاجتى كه ترا هست با خداى * آخر ( 1 ) دمى بپرس كه ما را چه حاجت است

اى پادشاه حسن خدا را بسوختيم * آخر سؤال كن كه گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتيم و زبان سؤال نيست * در حضرت كريم تمنّا چه حاجت است

محتاج فصد نيست گرت قصد خون ( 2 ) ماست * چون رخت از آن تست به يغما چه حاجت است

جام جهان‌نماست ضمير منير دوست * اظهار احتياج خود آنجا چه حاجت است

آن شد كه بار منّت ملّاح بُردمى * گوهر چو دست داد به دريا چه حاجت است

اى مدّعى برو كه مرا با تو كار نيست * احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است

اى عاشق گدا چو لب روح‌بخش يار * مىداندت وظيفه تقاضا چه حاجت است

حافظ تو ختم كن كه هنر خود عيان شود * با مدّعى نزاع و محاكا چه حاجت است .