ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٤
31
31
31
زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست * راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست
تا عاشقان به بوى نسيمش دهند جان * بگشود نافه‌ئى و در آرزو ، ببست
شيدا از آن شدم كه نگارم چو ماه نو * ابرو نمود و جلوه‌گرى كرد و رو ببست
ساقى به چند رنگ مى اندر پياله ريخت * اين نقشها نگر كه چه خوش در كدو ببست ( 1 )
يا رب چه نغمه ( 2 ) كرد صراحى كه خون خم * با نغمه‌هاى قلقلش اندر گلو ببست
مطرب چه پرده ساخت كه در حلقهء سماع ( 3 ) * بر اهل وجد و حال دَرِ هاىوهو ببست
حافظ هر آنكه عشق نورزيد و وصل خواست * احرام طوف كعبهء دل بىوضو ببست .