ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٣٠

324

مرا مىبينى و دردم زيادت مىكنى در دم ( 1 ) * ترا مىبينم و ميلم زيادت مىشود هر دم

ز سامانم نمىپرسى نمىدانم چه سردارى * به درمانم نمىكوشى نمىدانى مگر دردم

نه راهست اين كه بگذارى مرا بر خاك و بگريزى * گذارى آر و بازم پرس تا خاك رهت گردم

ندارم دستت از دامن به جز در خاك و آن دم هم * چو بر خاكم روان گردى بگيرد دامنت گردم

فرورفت از غم عشقت دمم ، دم مىدمى تا كى ( 2 ) * دمار از من برآوردى نمىگوئى برآوردم

شبى دل را به تاريكى ز زلفت بازمىجستم * رخت مىديدم و جامى هلالى بازمىخوردم

كشيدم در برت ناگاه و شد در تاب گيسويت * نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا كردم

تو خوش مىباش با حافظ برو گو خصم : جان مى ده * چو گرمى از تو مىبينم چه باك از خصم دم سردم .