ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٢

30

ما را ، ز خيال تو چه پرواى شراب است * خم گو سر خود گير كه خُم‌خانه خراب است

راه تو چه راهيست ؟ كه از غايت تعظيم ( 1 ) * درياى محيط فلكش ، عين سراب است

گر خمر بهشت است بريزيد كه بىدوست * هر شربت عذبم كه دهى عين عذاب است

افسوس كه شد دلبر و در ديدهء گريان * تحرير خيال خطِ او نقش بر آب است

بيدار شو اى ديده كه ايمن نتوان بود * زين سيل دمادم كه درين منزل خواب است

معشوقه عيان مىگذرد بر تو و ليكن * اغيار همىبيند از آن بسته نقاب است

گل بر رُخ رنگين تو تا لطف عرق ديد * در آتش رشك از غم دل غرق گلاب است ( 2 )

در كنج دماغم مطلب جاى نصيحت * كاين گوشه پر از زمزمهء چنگ و رباب است

سبزست درو دشت ، بيا تا نگذاريم : * دست از سرِ آبى كه جهان جمله سراب است ( 3 )

حافظ چه شد ار عاشق و رندست و نظرباز * بس طور عجب لازم ايّام شباب است .