ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨١١

316

گرت هواست كه با خضر همنشين باشى * نهان ز چشم سكندر چو آب حيوان باش

زبور عشق‌نوازى نه كار هر مرغيست * بيا و نوگُل اين بُلبُل غزلخوان باش

طريق خدمت و آيين بندگى كردن * خُداى را كه رها كُن بما و سُلطان باش

دگر بصيد حرم تيغ بر مكش زنهار * و زان كه با دل ما كرده‌اى پشيمان باش