ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٦٠

299

بامدادان كه ز خلوتگه كاخ ابداع * شمع خاور فكند بر همه اطراف شعاع

بركشد آينه از جيب افق چرخ و در آن : * بنمايد رخ گيتى به هزاران انواع

در زواياى طرب‌خانهء جمشيد فلك * ارغنون ساز كند زهره به آهنگ سماع

چنگ در غلغله آيد كه كجا شد منكر * جام در قهقهه آيد كه كجا شد منّاع

وضع دوران بنگر ، ساغر عشرت برگير * كه به هر حال همين است كه بينى اوضاع

طرّهء شاهد دنيا همه بندست و فريب * عارفان بر سر اين رشته نجويند نزاع

عمر خسرو طلب ار نفع جهان مىطلبى * كه وجوديست عطابخش و كريمى نفاع ( 1 )

مظهر لطف ازل ، روشنى چشم امل * جامع علم و عمل ، جان جهان شاه شجاع ( 2 )

حافظ ار باده خورى با صنم گل‌رخ خور * كه ازين بِه نبود در دو جهان هيچ متاع ( 3 ) .