ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٨

286

هاتفى از گوشهء ميخانه دوش * گفت به بخشند گنه ، مى بنوش

عفو الهى بكند كار خويش * مژدهء رحمَت برساند سروش ( 1 )

اين خرد خام به ميخانه بر * تا مى لعل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به كوشش دهند * هر قدر اى دل كه توانى بكوش

لطف خدا بيشتر از جرم ماست ( 2 ) * نكتهء سربسته چه دانى ، خموش

گوش من و حلقهء گيسوى يار * روى من و خاك دَرِ مىفروش

رندى حافظ نه گناهيست صعب : * با كرم پادشه عيب پوش

داور دين شاه شجاع آنكه كرد : * روح قدس حلقهء امرش به گوش

اى ملك العرش مرادش بده * وز خطر چشم بدش ، دار گوش ( 3 ) .