ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٠

283

يا رب آن نوگل خندان كه سپردى به منش * مىسپارم به تو از چشم حسود چمنش

گرچه از كوى وفا گشت به صد مرحله دور * دور باد آفت دور فلك از جان و تنش ( 1 )

گر ، به سر منزل سلمى رسى اى باد صبا * چشم دارم ( 2 ) كه سلامى برسانى ز منش

به ادب نافه‌گشائى كن از آن زلف سياه ( 3 ) * جاى دلهاى عزيزست به هم برمزنش

گو دلم حقّ وفا با خطوخالت دارد * محترم دار در آن طرّهء عنبرشكنش

در مقامى كه به ياد لب او مىنوشند * سفله آن مست كه باشد خبر از خويشتنش

عرض و مال از درِ ميخانه نشايد اندوخت * هر كه اين آب خورد ، رخت به دريا فكنش

هر كه ترسد ز ملال ، انده عشقش نه حلال ، * سرِ ما و قدمش ، يا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بيت الغزل معرفت است * آفرين بر نفس دلكش و لطف سخنش .