ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٧
282
. . . تازه شد جانش ( حافظ ) - . مصراع دوم بيتى از يك غزل كه حافظ غزل خود را در اقتفاى آن سروده است :
« . . . كه التفات بود بر جهان و بر جانش »
، غزليات سعدى بكوشش دكتر خطيب رهبر ( مجلد اول ، ص 481 ) تهران انتشارات سعدى 1366 ه . ش .
. . . روزگار هجرانش
( حافظ ) - :
سعدى فرموده است :
« . . . كنند چون نكنند احتمال هجرانش »
( همان‌جا ) .
حافظ ق غ :
تو خفته‌اى و نشد عشق . . . »
. ( حافظ چاپى انجوى شيرازى :
« بسى شديم و نشد عشق را كرانه پديد . . . »
)
. . . نيست پايانش
( حافظ ) - :
سعدى در مصراع دوم مطلع غزل فرموده است :
« . . . دراز نيست بيابان ، كه هست پايانش »
. ( همان كتاب ) حافظ ق - غ : اين بيت را ندارد ؛ لاكن در حافظ نسخهء 805 :
« بريد باد صبا نامهء كه بُرد به دوست . . .
» ، و نيز خانلرى ثبت است :
« بريد صبح وفانامه‌اى كه . . . » .
. . . سوخت در بيابانش
( حافظ ) - :
مصراع دوم بيتى از غزل :
. . . كمينه آنكه بميريم در بيابانش »
، غزليات سعدى ، دكتر خطيب رهبر ، ص 481 در حافظ : « ق - غ » مصراع دوم بيت ، اينست :
« كه سوخت حافظ بيدل ز مكر و دستانش »
. ديوان حافظ نسخهء 805 هجرى :
« كه كُشت عاشق مسكين به مكر و دستانش » .
نسخهء خانلرى :
« كه داد من بستاند ز مكر و دستانش » .
حافظ انجوى :
« كه داد من بستاند مگر ز دستانش » .
اين مقطع غزل در حافظ قزوينى نيامده ، ! لكن در كهن‌ترين نسخه