ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٦

282

چو برشكست صبا زلف عنبرافشانش * به هر شكسته كه پيوست تازه شد جانش ( 1 )

كجاست همنفسى تا به شرح ، عرضه دهم * كه دل چه مىكشد از روزگار هجرانش ( 2 )

زمانه از ورق گل مثال روى تو ساخت * ولى ز شرم تو در غنچه كرد پنهانش

بسى شديم و نشد ( 3 ) عشق را كرانه پديد * تبارك اللّه ازين ره كه نيست ( 4 ) پايانش

بريد صبح وفا نامه‌ئى كه برد به دوست * ز خون ديدهء ما بود مُهر عنوانش ( 5 )

جمال كعبه مگر عذر رهروان خواهد * كه جان زنده دلان سوخت در بيابانش ( 6 )

بدين شكستهء بيت الحزن كه مىآرد * نشان يوسف دل از چه زنخدانش

بگيرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم * كه داد من بستاند مگر ز دستانش ( 7 )

سحر به طرف چمن مىشنيدم از بلبل * نواى حافظ خوش لهجهء غزل‌خوانش ( 8 ) .