ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠٥

277

شكرانه را كه چشم تو روى بتان نديد ! ! ( حافظ قزوينى غنى ) . - مگر خداى نخواسته نابينا بوده ؟ ( به كلى نادرست است ) .

« شكرانه‌اى كه روى ترا چشم بد نديد .

حافظ محمد على فروغى » .

قدسى شيرازى - لكنهور هند 1322 ه‍ . ق معرفت شيراز مطبعهء سعادت با يادداشتهاى قاسم غنى - حافظ يغما و قاآنى چاپ دوم 1367 ه‍ . ش تهران از انتشارات هيرمند - ديوان حافظ « على بهائى چاپ محمدى بمبئى 1322 قمرى » - و . . . ،

« شكرانه‌ئى كه روى . . . » .

در ديوان حافظ به تصحيح مسعود فرزاد ، جزئى تفاوتى ديده شد بدين ترتيب : در مصراع دوم مطلع اين غزل : « وين زهد تلخ » كه البته تناسبى دارد تلخ با خوشگوار . - بيت ششم : اى آنكه ره به مشرب تحقيق برده‌اى - ز آن بحر قطره‌اى . . . » .

: ( بيت هفتم - « شكرانه‌ئى كه . . . . » در نسخهء 805 نيامده ، ولى بقيهء ابيات غزل در آن ديوان ضبط است . ) : « شكرانه را كه چشم تو ، روى بتان نديد . . . به صوفى مىگويد به شكر اين نعمت كه تو « نظرباز » نيستى ، و چشمت روى بتان زيبا را نديده و در نتيجه ، مرتكب اين گناه نشده‌اى ، ما را به خداى بخشندهء مهربان ، واگذار - و دست از سر ما گنهكاران ، بردار . » ص 1153 مجلد دوم « شرح غزلهاى حافظ » دكتر حسينعلى هروى 1367 ه‍ ، ش ، نشر نو .