ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٣

273

اينك بيت مورد نظر :

« گفت كاى ابن يمين ، خسته‌دل از دور فلك / * هست در وادى حرمان چو تو ، چندان كه مپرس »

( ديوان ابن يمين به اهتمام باستانى راد ، از انتشارات سنائى - 1344 ش - ص 251 بهر يك جرعه ( اشعار برگزيده از ديوان خواجه حافظ ، به تصحيح محمد على فروغى )

زحمتى مىكشم از . . .

اين مضمون خواجه مشابهت دارد با :

« . . . وان به دل مىرسدم ز آفت دوران كه مپرس » .

( ديوان ابن يمين ، تصحيح باستانى راد ، ص 251 ) .

منم از محنت ايام بدانسان كه مپرس . . .

( ديوان ابن يمين ، ص 251 ) .

گوشه گيرى و سلامت هوسم بود ولى * فتنه‌اى مىكند . . .

( برگزيدهء حافظ از محمد على فروغى ) قطع بغلى .

يعنى فلك گفت كه من هم آزاد نيستم ( تقرير قزوينى در « حافظ با يادداشتها . . . » ) .

الف - ( بيت ششم )

پارسائى و سلامت هوسم . . .

« حرف ( س ) كه در اين بيت ، پنج بار آمده ، موجب موسيقى كلام شده است » . ( ح ) .

: ب - ( بيت مقطع غزل )

گفتمش زلف ، به قصد كه ؟ . . .

( پير حسين كاتب . . . به قصد ) . حافظ قزوينى :

گفتمش زلف به خون كه . . .

: - « زلف به قصد كه » بر « زلف به خون كه » مرجح است زيرا « قصد » با « قصه » ( : در مصرع دوم ) تناسب لفظى دارد . » استاد اديب برومند - غزليات حافظ - ص 567 .

: - ( بيت هفتم : گفتم از « گوى » ) : « گوى » و « چوگان » : صنعت مراعات النظير - از نظر علم بديع . [ ح ] .