ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٢

261

261

261

اى سرو ناز حسن كه خوش مىروى به ناز * عشّاق را به ناز تو هر لحظه صد نياز

فرخنده باد طلعت نازت ( 1 ) كه در ازل ( 2 ) * بُبريده‌اند بر قد سروت قباى ناز

آن را كه بوى عنبر زلف تو آرزوست * چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز

پروانه را ، ز شمع بود سوز دل ، ولى : * بىشمع عارض تو دلم را بود گداز

صوفى كه بىتو توبه ز مى كرده بود دوش * بشكست عهد چون درِ ميخانه ديد باز

از طعنهء رقيب نگردد عيار كم ( 3 ) * چون زر اگر برند مرا در دهان گاز

دل كز طواف كعبهء كويت وقوف يافت * از شوق آن حريم ندارد سرِ حجاز

هر دم به خون ديده چه حاجت وضو چو نيست * بىطاق ابروى تو نماز مرا جواز

چون باده باز بر سر خم رفت كف‌زنان * حافظ كه دوش از لب ساغر شنيد راز ( 4 ) .