ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٨

259

259

259

هزار شكر كه ديدم به كام خويشت باز * ز روى صدق و صفا گشته با دلم دمساز

روندگان طريقت ره بلا سپرند * رفيق عشق چه غم دارد از نشيب و فراز

غم حبيب نهان به ز گفت و گوى رقيب ( 1 ) * كه نيست سينهء ارباب كينه محرم راز

اگر چه حسن تو از عشق غير مستغنى است * من آن نىام كه ازين عشقبازى آيم باز

چه گويمت كه ز سوز درون چه مىبينم * ز اشك پرس حكايت كه من نىام غمّاز

چه فتنه بود كه مشّاطهء قضا انگيخت * كه كرد نرگس مستش سيه به سُرمهء ناز

بدين سپاس ك مجلس منوّرست به دوست * گرت چو شمع ، جفائى رسد بسوز و بساز

غرض كرشمهء حسن است ، ورنه حاجت نيست * جمال دولت محمود را به زلف اياز

غزل‌سرائى ناهيد صرفه‌ئى نبرد * در آن مقام كه حافظ برآورد آواز ( 2 ) .