ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٢
257
257
257
نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير * هر آنچه ناصح مشفق بگويدت بپذير
ز وصل روى جوانان تمتّعى بردار * كه در كمينگهِ عمرست مكر عالم پير
نعيم هر دو جهان پيش عاشقان به جوى * كه آن متاع قليل است و اين عطاى كثير
معاشرى خوش و رودى بساز مىخواهم * كه درد خويش بگويم به نالهء بم وزير
بر آن سرم كه ننوشم مى و گنه نكنم * اگر موافق تدبير من شود تقدير
چو قسمت ازلى بىحضور ما كردند * گر اندكى نه به وفق رضاست خرده مگير
چو لاله در قدحم ريز ساقيا مى و مشك * كه نقش خال نگارم نمىرود ز ضمير
بيار ساغر ياقوت و دُرّ فيض خوشاب ( 1 ) * حسود گو كرم آصفى ببين و بمير
به عزم توبه نهادم قدح ز كف صد بار * ولى كرشمهء ساقى نمىكند تقصير