ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٠

243

243

243

بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد * نويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد

جمال بخت ز روى ظفر نقاب انداخت * كمال عدل به فرياد دادخواه رسيد

سپهر ، دور خوش اكنون زند كه ماه آمد ( 1 ) * جهان به كام دل اكنون رسد كه شاه رسيد

ز قاطعان طريق اين زمان شوند ايمن * قوافل دل و دانش كه مرد راه رسيد

عزيز مصر به رغم برادران غيور * ز قعر چاه برآمد بأوج جاه رسيد ( 2 )

كجاست صوفى دجّال فعل ملحد شكل ( 3 ) * بگو بسوز كه مهدىّ دين پناه رسيد

صبا بگو كه چها بر سرم درين غم عشق * ز آتش دل سوزان و دود آه رسيد

ز شوق روى تو شاها ! بدين اسير فراق * همان رسيد كز آتش به برگ كاه رسيد

مرو به خواب كه حافظ به بارگاه قبول * ز ورد نيم‌شب و درس صبحگاه رسيد .