ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٠

235

235

235

اگر آن طاير قدسى ز درم بازآيد ( 1 ) * عمر بگذشته به پيرانه‌سرم بازآيد

دارم امّيد برين اشك چو باران كه مگر ( 2 ) * برق دولت كه برفت از نظرم بازآيد

آنكه تاج سر من خاك كف پايش بود * از خدا مىطلبم تا به سرم ( 3 ) بازآيد

خواهم اندر عقبش رفت و به ياران عزيز : * شخصم ار بازنيايد ، خبرم بازآيد

گر نثار قدم يار گرامى نكنم * گوهر جان به چه كار دگرم بازآيد

كوس نودولتى از بام سعادت بزنم * گر ببينم كه مه نوسفرم بازآيد

مانعش غلغل چنگ است و شكر خواب صبوح * ورنه گر بشنود آه سحرم بازآيد

آرزومند رُخ شاه چو ماهم حافظ * همّتى تا به سلامت ز درم بازآيد .