ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٢

232

232

232

دست از طلب ندارم ، تا كام من برآيد * يا تن رسد به جانان ، يا جان ز تن برآيد

بگشاى تربتم را بعد از وفات و بنگر * كز آتش درونم دود از كفن برآيد

« بنماى رخ » كه خلقى واله شوند و حيران * « بگشاى لب » كه فرياد از مرد و زن برآيد ( 1 )

جان بر لب است و حسرت در دل كه از لبانش : * نگرفته هيچ كامى جان از بدن برآيد

از حسرت دهانش آمد به تنگ ، جانم * خود كام تنگدستان كى زان دهن برآيد ؟

بر بوى آنكه در باغ يابد جلا ز رويت * آيد نسيم و هر دم گرد چمن برآيد ( 2 )

گويند ذكر خيرش در خيل عشقبازان * هرجا كه نام حافظ در انجمن برآيد ( 3 ) .