ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٨

230

230

230

گفتم غم تو دارم ، گفتا غمت سرآيد * گفتم كه ماه من شو ، گفتا اگر برآيد

گفتم ز مهرورزان رسم وفا بياموز * گفتا ز ماهرويان اين كار كمتر آيد ( 1 )

گفتم كه بر خيالت راه نظر ببندم * گفتا كه شبروست او از راه ديگر آيد

گفتم كه بوى زلفت گمراه عالمم كرد * گفتا اگر بدانى هم اوت رهبر آيد

گفتم خوشا ( 2 ) هوائى كز باغ حسن خيزد * گفتا خنك نسيمى كز كوى دلبر آيد

گفتم كه نوش لعلت ما را به آرزو كُشت * گفتا تو بندگى كن كاو بنده‌پرور آيد

گفتم دل رحيمت كى عزم صلح دارد ؟ * گفتا مگوى با كس تا وقت آن ( 3 ) درآيد

گفتم زمان عشرت ديدى كه چون سرآمد * گفتا خموش حافظ كاين غصّه هم سرآيد .