ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٣
227
حافظ ق غ : . . . تو بر نقش نگينم . . . ( در آخر ديوان در :
« توضيحات » . . . « بازهم نوشتهء پژمان در انتقاد از حافظ علامه قزوينى » را مطالعه فرمائيد . ) حافظ ق ، غ :
« واعظ شهر . . . » .
نسخه به خط پير حسين كاتب : « زاهد شهر . . . » .
« ديوان حافظ » نسخهء معتبر تحرير شده در سال 805 قمرى ( كهن‌ترين نسخهء متعلق به دكتر ركن الدين همايون‌فرخ :
« زاهد شهر . . . »
. ( . . . « زاهد » بهتر از « واعظ » مىباشد زيرا از « زاهد » وارستگى و بىاعتنائى به « شحنه » و « ملك » بر حسب ادعايش ، بيشتر مورد انتظار است . » ص 479 حافظ اديب برومند ، چاپ اول ) .
در بعضى از نسخ آمده است كه : « خواجه دانست كه من عاشقم و هيچ نشد . » و مىدانيم كه « نشد » با « شود » - در مصراع دوم - متناسب است .
ليكن چون در ديوان حافظ خطى 805 هجرى [ قمرى ] و همچنين نسخهء علامه قزوينى :
« . . . عاشقم و هيچ نگفت . »
تحرير شده است ، ما هم ، همين واژه را براى متن ، انتخاب كرديم .
( بيت دوم :
« يا رب اندر كنف . . .
) كنف : « به فتحتين » جانب و كناره و پناه . ( غياث اللغات ) . -
« يا رب اندر كنف سايهء آن قصر بلند »
حافظ فرزاد به كوشش دكتر على حصورى .
( بعد از بيت آخر يا مقطع ) :
« من كه در كوى بتان منزل و مأوا دارم / * گر دهى جاى به فردوس برينم چه شود »
جامع نسخ حافظ - لكنهور - و « قدسى شيرازى » .