ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٨

226

گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود * تا ريا ورزد و سالوس ( 1 ) مسلمان نشود

رندى آموز و كرم كن كه نه چندان هنرست * حيوانى كه ننوشد مى و انسان نشود

گوهر پاك ببايد كه شود قابل فيض * ورنه هر سنگ و گلى لؤلؤ و مرجان نشود

اسم اعظم بكند كار خود اى دل خوش باش * كه به تلبيس و حيل ديو سليمان نشود ( 2 )

دردمندى ( 3 ) كه كند درد نهان پيش طبيب * درد او بىسببى قابل درمان نشود ( 4 )

عشق مىورزم و امّيد كه اين فن شريف * چون هنرهاى دگر موجب حرمان نشود

دوش مىگفت كه فردا بدهم كام دلت * سببى ساز خدايا كه پشيمان نشود

حسن خلقى ز خدا مىطلبم روى ترا ( 5 ) * تا دگر خاطر ما از تو پريشان نشود

ذرّه را تا نبود همّت عالى حافظ * طالب چشمهء خورشيد درخشان نشود ( 6 ) .