ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٦

222

222

222

از سر كوى تو هر كو به ملالت برود * نرود كارش و آخر به خجالت برود

كاروانى كه بود بدرقه‌اش حفظ خداى * به تجمّل بنشيند به جلالت برود

سالك از نور هدايت ببرد راه به دوست * كه به جائى نرسد گر به ضلالت برود

كام خود آخر عُمر از مى و معشوق بگير * حيف اوقات كه يكسر به بطالت برود

اى دليل دل گم‌گشته خدا را مددى * كه غريب ار نبرد ره ، به دلالت برود

حكم مستورى و مستى همه بر خاتمت است * كس ندانست كه آخر به چه حالت برود

حافظ از چشمهء حكمت به كف آور آبى ( 1 ) * بو كه از لوح دلت نقش جهالت برود ( 2 ) .