ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٨

220

220

220

از ديده خون دل همه بر روى ما رود * بر روى ما ، ز ديده چه گويم چها رود

ما ، در ، درون سينه ، هوائى نهفته‌ايم * بر باد اگر رود سر ما ، ز آن هوا رود

خورشيد خاورى كند از رشك جامه چاك * گر ماه مهرپرور من در قبا رود

بر خاك راه يار نهاديم روى خويش * بر روى ما رواست اگر آشنا رود

سيلىست آب ديده و بر هر كه بگذرد ( 1 ) * گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

ما را به آب ديده شب و روز ماجراست * زان رهگذر كه بر سر كويش چرا رود

حافظ به كوى ميكده دايم به صدق دل * چون صوفيان صومعه دار از صفا رود ( 2 ) .