ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٦

207

ياد باد آنكه سر كوى توأم منزل بود * ديده را روشنى از خاك درت حاصل بود

آن چنان كز اثر صحبت گل بلبل راست ( 1 ) * بر زبان بود مرا آنچه ترا در دل بود

دل چو از پير خرد نقل معانى مىكرد * عشق مىگفت به شرح آنچه بر او مشكل بود

آه از آن جور و تظَلُّم كه درين دامگه است * واى ازين ناز و تنعّم كه در آن محفل بود ( 2 )

در دلم بود كه بىدوست نباشم هرگز * چه توان كرد كه سعى من و دل باطل بود

دوش بر ياد حريفان به خرابات شدم * خم مىديدم ( 3 ) و خون در دل و پا در گِل بود

بس بگشتم كه بپرسم سبب درد فراق * مفتى عقل درين مسئله ( 4 ) لايعقل بود

راستى خاتم فيروزهء بواسحاقى * خوش درخشيد ولى دولت مستعجل بود

ديدى آن قهقههء كبك خرامان حافظ * كه ز سر پنجهء شاهين قضا غافل بود ( 5 ) .