ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٠
206
206
206
پيش ازينت بيش ازين غمخوارى عشاق بود * مهرورزى تو با ما شهرهء آفاق بود ( 1 )
ياد باد آن صحبت شبها كه با ( 2 ) زلف توأم * بحث سرّ عشق و ذكر حلقهء عشاق بود
پيش از آن كاين سقف سبز و طاق مينا بركشند * منظر چشم مرا ابروى جانان طاق بود ( 3 )
از دم صبح ازل تا آخر شام ابد * دوستىّ و مهر بر يك عهد و يك ميثاق بود
سايهء معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد * ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود
حسن مهرويان مجلس گرچه دل مىبرد و دين * عشق ما با لطف طبع و خوبى اخلاق بود ( 4 )
بر در شاهم گدائى نكته‌يى در كار كرد * گفت بر هر خوان كه بنشستم خدا رزّاق بود
رشتهء تسبيح اگر بگسست معذورم بدار * دستم اندر ساعدِ ( 5 ) ساقى سيمين‌ساق بود
در شب قدر ار صبوحى كرده‌ام عيبم مكن * سر خوش آمد يار و جامى بر كنار طاق بود
پيش از آن كأين نه رواق چرخ اخضر بركشند * دور شاه كامكار و عهد بو اسحاق بود ( 6 )
شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد * دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود ( 7 ) .