ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٥

194

ق ، غ : . . .

جانها چو بگشايند بفشانند

. . . .

« چو بفشانند بفشانند »

[ نسخهء پير حسين كاتب ] بر

« چو بگشايند بفشانند »

[ نسخهء حافظ علامه قزوينى ] ارجح است زيرا با عبارت « چو بربندند بربندند » در مصرع اول ، قرينه‌سازى شده است . . . سمن بويان هنگام فتراك بستن ، جانها را نيز به فتراك مىبندند و موقع زلف افشاندن - يعنى : شانه زدن مو - دلها را نيز در چين و شكن زلف ، فرومىافشانند . استاد اديب برومند . غزليات حافظ .

ص 413 - چاپ اول 1367 ه‍ . ش . نشر پاژنگ .

« دريابند » در آخر مصرع : در ( بضم ) - مرواريد .

آنان كه در انديشهء دارو و علاج هستند ، فرومىمانند ( - تدبير درمان - ) . « درمانند - درمانده مىشوند » .

« آنان كه مانند حسين منصور حلاج از مراد ثمرى دارند بردار رفته‌اند . . . » دكتر حسينعلى هروى ، شرح غزلهاى حافظ ، ص 810 « بردارند » : بر ( بفتح ) - ثمر ، بهره . نفع و فايده ( فرهنگ نفيسى ) .

( بجاى اين دو بيت :

« چو منصور از مراد آنان . . . »

« درين حضرت چو مشتاقان نياز . . . »

كه در متن - و در پايان اين غزل - آمده است ؛ جناب « اديب برومند » در « غزليات حافظ » - كه با تدقيق و تحقيق معظم له ، مدون شده است - اين يك بيت را آورده‌اند :

« درين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند بدين درگاه « حافظ » را چو مىخوانند ميرانند » ) .