ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦

16

16

16

اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت * وى مرغ بهشتى كه دهد دانه و آبت

خوابم بشد از ديده درين فكر جگرسوز * كاغوش كه شد منزل آسايش و خوابت

درويش نمىپرسى و ترسم كه نباشد * انديشهء آمرزش و پرواى ثوابت

راه دل عشّاق زد آن چشم خمارين ( 1 ) * پيداست ازين شيوه كه مست است شرابت

تيرى كه زدى بر دلم از غمزه خطا رفت * تا باز چه انديشه كند راى صوابت

هر ناله و فرياد كه كردم نشنيدى * پيداست نگارا كه بلندست جنابت

دور است سرِ آب درين ( 2 ) باديه هشدار * تا غول بيابان نفريبد به سرابت

تا در ره پيرى به چه آئين روى اى دل * بارى به غلط صرف شد ايام شبابت

اى قصر دل‌افروز كه منزلگه انسى * يا رب مكناد آفت ايام ، خرابت

حافظ نه غلاميست كه از خواجه گريزد * لطفى ( 3 ) كن و بازآ كه خرابم ز عتابت .