ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٠

182

182

182

حسب حالى ننوشتى و شد ايامى چند * محرمى كو كه فرستم به تو پيغامى چند ( 1 )

ما بدان مقصد عالى نتوانيم رسيد * هم مگر پيش نهد لطف شما گامى چند

چون مى از خم به سبو رفت و گل افكند نقاب * فرصت عيش نگه دار و بزن جامى چند

قند آميخته با گل نه علاج دل ماست * بوسه‌اى چند برآميز به دشنامى چند

زاهد از كوچهء رندان به سلامت بگذر * تا خرابت نكند صحبت بدنامى چند

عيب مى جمله چو گفتى هنرش نيز بگو * نفى حكمت مكن از بهر دل عامى چند

اى گدايان خرابات خدا يار شماست * چشم انعام مداريد ز انعامى چند

پير ميخانه چه خوش گفت به دُردىكش خويش * كه مگو حال دل سوخته با خامى چند

حافظ از شوق رُخ مهر فروغ تو بسوخت * كامگا را نظرى كن سوى ناكامى چند ( 2 ) .