ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٦

180

180

180

بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند * كه به بالاى چمان از بن و بيخم بركند

حاجت مطرب و مى نيست تو برقع بگشا * كه به رقص آوردم آتش رويت چو سپند

هيچ روئى نشود آينهء حجلهء بخت * مگر آن روى كه مالند بر آن سُمّ سمند

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو مىباش * صبر ازين بيش ندارم چه كنم تا كى و چند ؟

مكُش آن آهوى مشكين مرا اى صيّاد * شرم از آن چشم سيه دار و مبندش به كمند

من خاكى كه ازين در نتوانم برخاست * از كجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند

بازمستان ، دل از آن گيسوى مشكين حافظ * زانكه ديوانه همان به كه بود اندر بند ( 1 ) .